mega korte update. mijn leven, prima. Drukchaosarbeid, je kent het. En nu presenteer ik alvast mijn website hier zo hoppa. Ter verrassing, er is nog bijna niets aan gebeurd. Maar ik ben al zo waanzinnig blij dat ik ergens een plaatje op heb gekregen.
Dus
spaaaaaam!
er staat een trein in een weiland bij wijster jaren later, twee mensjes drinken melk
alle lijnen dood, het spoor bijster
volgens Bramer en Brinkman
beleef je de laatste 482 uur
in bullittime
de treinen gaan
nog steeds in slowmotion
staren uit het beeld
ik zie niet wat ze zien
maar ze lijken niet verveeld
waar ze kijken, daar ligt ook land, laagland.
Zeeschuimkraagland
daar woont iemand waarvan ik weet
wat hij op het Friese brood vandaag eet
stap de slowmotiontrein in
trek mijn loden schoenen aan
en dan,
langzaam zullen wij prevelen
laatste woorden overhevelen
van keel naar keel, niets is te veel
maar haastig zijn wij ook niet
Wij zijn niet, wij zijn azijn
langzaam zullen wij prevelen
laatste woorden overhevelen
van keel naar keel, niets is te veel
dit moet gebeuren
twee mensjes drinken melk
staren uit het beeld
ik zie niet wat ze zien
maar ze lijken niet verveeld
daar ligt ook land, laagland.
Zeeschuimkraagland
daar woont iemand waarvan ik weet
wat hij op het Friese brood vandaag eet
kaas
Het park hotel. De naam op de gevel is verkeerd. Foutje, en nooit meer gecorrigeerd. Namen maken mensen niet uit. De naam is überhaupt verkeerd gekozen. Als er ergens niets groens te vinden is, is het wel in deze Oostduitse buurt in Berlijn. Deze plek heeft niets met groen. Betongrijs heerst de boventoon. Zelfs de bomen trekken grijs aan. Het hotel is ook een blok. En het hotel is versleten. Zo gaat dat. Dingen groeien dan uit je handen, je probeert ze te redden maar het lukt niet meer. Je inzet wordt steeds minder, de resultaten krimpen en de status van je hotel glipt weg als zand in je handen. Het resultaat, de man bij de receptie komt niet als je belt. Ook niet als je roept trouwens. Hij kijkt zijn programma en jij komt in zijn tijd. Zijn tijd heeft niets meer met het hotel te maken. En zo straalt alles in dit hotel onverschilligheid uit. Zo ook in de bovenste kamers. In de bovenste kamers zitten de arbeiders. Vooral mensen uit Turkije, hier gekomen want dit is de Stad. En de stad is altijd een droombeeld geweest. Als je de stad uitknijpt komt er geld uit. De arbeiders zijn hier niet gekomen uit onverschilligheid maar met een groot geldplan. Over 10 jaar wil ik hier zijn en over 12 jaar wil ik daar zijn en dat bereikt hebben. Maar ook hier raken ze in een patroon en het geestdodend werk dat ze verrichten maakt dat zichzelf doof en blind proberen te maken. Geen leuke koffiehuiscultuur, gewoon je uren tellen en weer een dag leven. Zo hebben de onverschilligheid van dit hotel en de onverschilligheid van de arbeider elkaar gevonden. In een van de hoogste kamers zit een klein gezinnetje. Ze hebben een eigen kamer, met badkamer zelfs. Dat was twintig duitse mark meer, en hij doet zijn best om dat op te brengen. Hij gaat naar werk en zij blijft nog uren met de baby in bed liggen. De lusteloosheid is enorm. De grenzen lijken ook enorm. Naast haar woont een Marrokaanse vrouw. Ze liggen elkaar niet goed maar ze zien elkaar ook niet veel. Enfin, de kamer wordt bezet door drie mensen.Twee en een half eigenlijk, die baby is nog zo klein. Drie mensen op deze kamer is zeker niet veel en dat komt ook weer door de onverschilligheid van de eigenaar. Er staan vier stappelbedden maar niemand wil. Op de arbeiders na wil er sowieso niemand op de bovenste raamloze verdiepingen wonen. En de arbeiders zijn niet talrijk op het moment. De kamer ruikt muf. Ze heeft de kleren proberen te wassen in de badkuip en nu hangen ze aan alle stappelbedden te drogen. Het geluid van de druppels brengt haar in een langzame staat van zijn. Het peertje springt kapot, er is geen raam in de kamer. Ze stopt de baby in bad. Dan denkt ze het geluid van een telefoon te horen. De telefoon gaat nooit in de kamer. Niemand kent hun daar in Duitsland en thuis heeft niemand een telefoon. Ze gaat de lichteloze kamer in en kijkt om haar heen. Waar staat dat ding ook alweer? Op de tast vindt ze de hoorn. Niemand op de lijn. Loom gaat ze op bed liggen. Ze draait vanaf bed wat aan de knoppen van de radio en met haar ogen dicht spreekt ze de vreemde klanken na. Er is geen tv, de radio is alles. Ze concentreert zich hard op de taal. De muziek begint te buigen in haar hoofd. Haar hersenen draaien de muziek langzaam weg. Ze vindt het niet leuk om alleen te zijn. Hier telt de dag alleen de avond. Ze nadert de avond, nu slapend. Rond zes uur zit ze rechtop in bed. Het is donker want het licht is kapot, natuurlijk. Er komt alleen licht uit de badkamer. De badkamer. Het bad. Is het verkeerd om pech te hebben? Dit is geen onverschilligheid meer, dit is de verstrooidheid die vrij komt door een verschrikkelijke omgeving. De omgeving waar niets persoonlijks je kan herinneren aan welke persoon je bent. De hotelmuren, de lege bedden, niet kan je herinneren dus je vergeet het gewoon. Geen foto die je continu terug brengt. Dus je dwaalt af, ben ik een moeder heb ik een kind ik zou het niet weten. Ze gaat naar beneden. De man bij de receptie komt niet als je belt. Ook niet als je roept. Misschien als je huilt. Er wonen geen twee en een half mensen meer in de kamer. Gewoon, twee.
Hockeyshirtjes gemaakt, witte wel!
Martin Lewis
Eric Clapton zou wel een goede Gordon Freeman zijn.
Laatste reacties